Wat een dag om Rogue One te gaan zien. Er van overtuigd dat Princess Leia in goede handen is, en dat het wel goed komt, om dan thuis te komen en te lezen dat ze (Carrie Fisher, dan) overleden is. Ja, 2016, schop nog maar eens iemand om. Ik vond het al luguber dat ze Tarkin ‘tot leven wekten’, en dat beviel me niet. Dus oh man, laat Carrie rusten, en laat Leia rusten. Verzin iets anders. Maar goed, de film. De film was okay. Het vervelende met prequels is dat je al weet hoe het afloopt, in grote lijnen. Dus echt interessant zal het nooit worden. Een prequel moet iets eigens en unieks hebben, en Rogue One heeft dat ook wel. Maar voor mij net niet genoeg.

Star Wars in niet-chronologische volgorde

In 1977 kwam Star Wars uit, die bij gebleken succes en verzekerde sequel de titel kreeg ‘ A New Hope’  en ineens werd gebombardeerd tot deel 4. Huh? Deel 4? Ja.Waar waren die eerste drie delen dan? In George Lucas’ hoofd. Maar die eerste drie delen werden pas jaren later gemaakt, en waren niet helemaal een succes bij de (ondertussen volwassen) fans. Na die drie delen gaf Lucas de touwtjes in handen van JJ ‘Lense Flare’ Abrams, die al een beetje geoefend had met het ver-action-iseren van Star Trek. En dat leverde wel wat meer op bij de fans, hoewel ook deel 7 duidelijk gericht is op jongere kijkers. Rogue One werd op internet al aangeduid als ‘ donkerder’, maar ik zou het eerder ‘grittier’ willen noemen. Het is geen film waar ik mijn jonge neefje of nichtje mee naar toe zou nemen. Als voorloper van A New Hope kun je een beetje inschatten dat er bij de Rebel Alliance al heel wat doden zijn gevallen voordat Luke in zijn ruimtescheepje stapt om de Death Star op te blazen. Dat is het hele punt: dat een opstand een prijs vergt. Die dus duidelijk wordt betaald in Rogue One, en daar zou ik niets mee spoileren.

Held tegen wil en dank en dankzij toeval

Luke was de held die bij toeval (of The Force zo je wil) naar boven kwam drijven. Hij wilde ook graag, maar de droom van held zijn is anders dan de realiteit. Han was een held tegen wil en dank, want het ging hem niet om goed en kwaad, maar om, laten we eerlijk zijn: geld. En lust, misschien. Beide personages zijn dus niet de standaard witte-hoeden-held. Dat zie je ook weer terug in Rogue One, waarin Jin zich eigenlijk helemaal niet met de rebellen wil bemoeien, omdat de opstand haar alleen maar pijn heeft opgeleverd. Jin pas dus op papier prima in dat rijtje Star Wars helden. Toch spettert ze niet zo van het scherm als Rei. Wat wel van het scherm spettert zijn de explosies en laserstraaltjes. Ik geef toe, ik ben even weggedommeld bij weer zo’n nutteloze scene, waar de rebellen en de storm troopers elkaar beschieten. Er zijn namelijk best mogelijkheden om dat soort actiescenes mooi weer te geven, waarbij de aandacht van de kijker wordt vastgehouden. Dat mistte ik hier echt wel.

Overigens is er nog een held. De robot K2 is volgens mij het meest interessante personage, met een achtergrond die intrigeert. Een anti-C3PO, geweldig weergegeven door Alan Tudyk, die ook de motion capture deed. Tudyk is degene die de held van dit verhaal voor mij gestalte heeft gegeven. En zoals in elke Star Wars film is er trouwens ook weer een ‘daddy-issue’ die de kop op duikt. Maar dat is spoileren, denk ik.

Waarom je Rogue One moet zien

Omdat je Star Wars fan bent. Ik ben geen Star Wars fan. Maar omdat ik wel een band heb met Star Wars, vond ik dat ik dit wel moest zien. Ik ben een trekkie, en het een sluit het ander niet uit, maar ik het de reboots delen 2 en 3 niet gezien en ben dat ook niet van plan. Dus misschien moet je als Star Wars fan juist niet naar Rogue One. Want het voelt ook aan als fanfiction. En dat hoeft niet slecht te zijn, maar het betekent dat je de visie van een andere fan moet kunnen accepteren naast je eigen visie. Gelukkig is de fanbase van Star Wars daar wel heel open in, dus ook Rogue One zal vast gewaardeerd worden.

Gezien in de bioscoop (2D), en geschikt geacht voor 12+.