Once Upon a Time klinkt leuk. Maar zelf was ik er na bijna 2 seizoenen wel klaar mee. Het is duidelijk voor een jonge kijkersgroep, en als ik 14 was geweest was ik hier enorm fan van geworden. Het zwaait tussen avontuurlijk, romantisch en spannend, voor die leeftijdsgroep. Ik knapte af op de dialogen die soms tenenkrommend slecht zijn geschreven (en dan nog wel serieus door de acteurs worden voorgedragen). Toch vind ik het een aanrader, juist voor die pubergroep. Het is niet té eng, niet té realistisch (zeg maar: niet realistisch) en lekker escapisme.

Lengte – vijf seizoenen –  afleveringen van 44 minuten

Kijkwijzer 12+

Genre – Fantasy. Drama, maar ook avontuur, voor het tweede seizoen.

Gedeeltelijk gezien op MyPrime, ook beschikbaar via Netflix, maar ik ben middenin serie 2 gestopt.

Waar gaat het over?

Er is een klein stadje, Storybrooke, waar alle sprookjesfiguren wonen. Ze zijn dat alleen nu vergeten, denkt de geadopteerde zoon van de burgemeester (die de gemene koningin is uit Sneeuwwitje). De zoon, Henry, gaat op zoek naar zijn echte moeder. Hij denkt dat zij de dochter is van Sneeuwwitje. Maar zij, Emma, denkt van niet. Toch wil ze Henry geloven, want de jongen heeft het al zo moeilijk. En soms spreken kinderen de waarheid, toch?

Personages:

Henry en Emma, de enige twee die Storybrooke normaal kunnen verlaten. Regina Mills, de burgemeester van Storybrooke, die aan iedereen een hekel lijkt te hebben. Volgens Henry is zij de boze stiefmoeder van Sneeuwwitje, en Sneeuwwitje is de onderwijzeres van het stadje. Haar prins ligt in coma in het ziekenhuis. En dan is er nog Rumpelstiltsken (Repelsteeltje) die een soort van pandjeshuis beheert.

En ook: Later komen nog Robin Hood (don’t ask), Captain Hook en Pinokkio er bij. En alle andere sprookjesfiguren van allerlei verschillende bronnen. En natuurlijk de dwergen.

Waarom je Once upon a Time echt moet zien

Leuk voor pubers. En er is ook wel iets onschuldigs en liefs aan de serie, zeker in de romantische verhoudingen. Verder worden de schrijvers niet gehinderd door enige vorm van algemene kennis, waardoor ze sommige dingen heel makkelijk kunnen wegwuiven of oplossen. Maar ja, realisme hoef je hier dus ook op geen enkel niveau te verwachten. Dat kan ook deel van de aantrekkingskracht van de serie zijn. Bijvoorbeeld ‘winterslaap’ en ’s nachts actief zijn, overdag slapen’ (hibernation vs nocturnal) door elkaar halen. Dat is iets waar je even overheen moet stappen. Maar dat is wel waar ik echt afknapte op de serie. Het eerste seizoen is best leuk! En het is een leuke, onschuldige serie om als familie te zien.